Johan Van Hoof (54) is kinesist en houdt praktijk in Mol. Johan is blind en gehuwd met Anny Vanoppen (51), zij is slechtziend. Samen hebben ze drie flinke zonen: Stijn (18), Wim (17) en Bram (14). Wim wil dit jaar zijn rijbewijs halen en dat zal de familie Van Hoof nieuwe perspectieven bieden.
Wims broers zullen nooit autorijden want ook zij hebben een visuele beperking. Toch gaan de Van Hoofs al jaar en dag als een 'normaal' gezin door het leven. Als kind kreeg Johan glaucoma, een oogaandoening die in zijn geval jaren later tot blindheid leidde. Bij de pakken blijven zitten was voor Johan geen optie.
In Gent, ver van huis, behaalde hij zijn diploma kinesitherapie en in zijn vrije tijd was hij een fervent sporter. 'Door de sport hebben Anny en ik elkaar leren kennen', zegt Johan. 'We maakten kennis tijdens het jaarlijkse torbaltoernooi (torbal is een balspel voor mensen met een visuele handicap). Ik had de club in Mol opgericht en Anny speelde bij een Limburgs team.'
De ontmoetingen werden frequenter. 'Maar toch niet meer dan drie keer per jaar, zelfs toen na enige tijd bleek dat het ons niet alleen om torbal te doen was', zegt Anny lachend. 'Het duurde tien jaar vooraleer we huwden.'
In huize Van Hoof en Vanoppen klonken geen bezwaren tegen het huwelijk. 'Onze ouders waren al een heel leven met onze handicap vertrouwd en misschien dachten ze heimelijk ook wel:
Oef, die twee zijn van 't straat ! Bovendien wisten ze dat wij die stap zeer zorgvuldig hadden overwogen. Dat we elkaar al tien jaar kenden, bleek ook een geruststelling te zijn.'
Anny is slechtziend. Van een meter afstand merkt ze dat ik een bril op heb. 'Ben je dichterbij, dan zou ik je kunnen herkennen maar mensen die zich verder dan een meter van mij bevinden, worden schimmen', legt ze uit. Maar Anny kan dus wel haar man en de kinderen zien.
Hoe word je als blinde man verliefd, en hoe kijk jij tegen je opgroeiende zonen aan? vraag ik. 'Soms vragen de jongens waarom ik voor mama gekozen heb.
Je hebt ze nog nooit gezien , zeggen ze dan plagend. Niet dat voor een blinde het uiterlijk van een ander van geen tel is, maar ik kan niet anders dan op de stem afgaan. Mijn vrouw heeft een warme stem, het klikte meteen tussen ons en ik weet van het prille begin dat ze ook een warm hart heeft.'
Johan heeft van Anny zijn eigen voorstelling gemaakt. Niemand kan ze bekijken zoals hij ze ziet. Een intieme schat, denk ik. Het visuele beeld van jouw zonen moet je als blinde papa toch regelmatig bijstellen, suggereer ik. 'Anny beschrijft ze voor mij', legt Johan uit. 'Trouwens, ik ben daar niet echt mee bezig. Ik voel ze opgroeien. In ons gezin wordt heel veel gepraat, iets waar veel mensen tegenwoordig geen tijd meer voor (denken te) hebben.'
Johan en Anny lieten reeds kort na hun trouwdag erfelijkheidsonderzoeken uitvoeren. Beiden wilden immers dolgraag kinderen. Anny: 'De arts schatte de kans op een blindgeboren kind nihil. Wel sloot hij een zeer klein risico op een slechtziend kindje niet uit.'
'Die dokter steunde ons onvoorwaardelijk', treedt Johan bij. 'Hij vroeg ons of wij, ongeacht onze visuele handicap, gelukkig waren.
Dan kan jullie kind, ook al is het slechtziend, toch ook gelukkig worden , zei hij.'
Echte problemen bij de opvoeding hebben papa en mama Van Hoof niet gekend. Johan: 'Ik kon de kinderen een tijdlang helpen bij hun huiswerk. Ik leerde ze de rekentafels opdreunen maar daarna stopte het. Ach, ook voor ziende ouders is het niet meer evident om bij de schooltaken te helpen. Zoals elk kind pogen ook mijn zonen me wel eens te verschalken, hun papa ziet het toch niet! Telkens zijn ze stomverbaasd als ik het trucje weer eens door heb
(schaterlacht) . Maar we zijn trots op onze drie knapen. Van kindsbeen af hebben ze hun plan leren trekken: een pluspunt voor later.'
De narigheden voor ouderparen met een visuele handicap komen meestal van buitenaf. Pa en ma Van Hoof vroegen ooit een leraar om begrip op te brengen voor de visuele beperking van een van de kinderen. Of hij met geel bordkrijt wilde schrijven, dat zou de jongen duidelijker zien. De onderwijzer repliceerde botweg: 'En als er volgend jaar een doof kind in de klas komt, wat wil je dat ik dan doe?'
Anny voelt zich nog steeds gekwetst door de opmerking van een vroegere vriend. 'Toen ik in verwachting was van onze tweede, zegde die man ongedwongen dat hij die zwangerschap onverantwoord vond.
Je hebt al een slechtziend kind , oreerde hij beschuldigend. Ik zie hem nog altijd voor mij.'
'Ach, we moeten onze energie aan onszelf, aan de jongens en aan positieve gedachten besteden', sust Johan. 'Bovendien vernamen we inmiddels dat de vriend van weleer ook een blinde vrouw heeft!'